Zasada działania respiratora

Według definicji respirator jest urządzeniem medycznym (potocznie nazywanym sztucznym płucem), które zapewnia mechaniczną wentylację poprzez przemieszczanie powietrza do i z płuc, w celu dostarczenia oddechu pacjentowi, który fizycznie nie jest w stanie oddychać lub oddycha niedostatecznie (np. w wyniku choroby, urazu lub zastosowania leków blokujących przewodnictwo nerwowo-mięśniowe).

Budowa i funkcje respiratora (sztucznego płuca)

RespiratoryNowoczesne respiratory są skomputeryzowanymi urządzeniami sterowanymi mikroprocesorem, ale pacjenci mogą być również wentylowani za pomocą prostej, ręcznie obsługiwanej maski workowej. Respiratory stosowane są głównie w medycynie intensywnej, domowej i medycynie ratunkowej (jako samodzielne jednostki) oraz w anestezjologii (jako element składowy urządzenia do znieczulania). Wentylatory są czasami nazywane „respiratorami”, co w latach 50-tych XX wieku było dla nich terminem powszechnie stosowanym. Nowoczesny respirator nadciśnieniowy w najprostszej formie składa się ze zbiornika sprężonego powietrza lub turbiny, zaopatrzenia w powietrze i tlen oraz zestawu zaworów i rurek. Zbiornik powietrza jest sprężany pneumatycznie kilka razy na minutę, aby dostarczyć pacjentowi powietrze z pomieszczenia lub w większości przypadków mieszaninę powietrza i tlenu.

W przypadku zastosowania turbiny, przepycha ona powietrze przez respirator, przy czym zawór przepływowy reguluje ciśnienie tak, aby odpowiadało ono specyficznym parametrom pacjenta. Po zwolnieniu nadciśnienia pacjent wykonuje bierny wydech z powodu elastyczności płuc, przy czym wydychane powietrze jest zwykle uwalniane przez zawór jednokierunkowy, zwany kolektorem pacjenta. System pneumatyczny jest obecnie często zastępowany przez sterowaną komputerowo turbopompę.